Jengar

Jengar Savoy Platz’daki fırında çalışıyor. Ben hafta da birkaç kez oraya bir şeyler yemeye gidiyorum. Genellikle bir ekmek arası ve su alır bir banka oturur yerim. Savoy Platz pek güzel değildir ama hoşlanıyorum.

Jengar, birkaç yıldan beri burada çalışıyor. Biz birbiri-mizi fırında tanıyoruz. Ben öğlen paydosu yaparken o paydos ediyor. Bu iyi oluyor. Biz severek buluşuyoruz. Jengar, gece saat 3:00′te calışmaya başlıyor. O böyle erken çalışmaya başlamaktan hoşlanıyor. Boş olunca eğlenmeye, genellikle herhangi bir Gao-Trans partisine gidiyor.

Jengar’ın haftasonu ziyaretçisi vardı. Marc eski bir arkadaşıdır. Eskiden Marc’ta bu şehirde otururdu ama şimdi başka bir şehirde oturuyor. Jengar’ın çok arkadaşı vardır.

Cumartesi‘dir ve Jengar bütün hafta sonu boştur. Nihayet yine dans etmeye gidebilir. Jengar, Marc ile Oranien Platz’da, eski bir mağazada bir Goa-Trans partisine gidiyorlar. Eskiden burada discothek “Thrash” vardı. Oraya hep beraber sıkça giderlerdi.

„Location” boktandı diyor Jengar: „Ama önemli değil. İçeri girer girmez bir kadının bana gülümsediğini gördüm. Ben onun Claudia olduğunu sandım. Eskiden Subway’de calışıyordu. Onun için onunla hemen konuştum. Ama kim? Sylvana. Çok güzel bir kadın. Mavi bir top giymişti, dudakların da, kaşların da, kullakların da çok piercing vardı; karnı yarı açıktı, kalçalarını saran güzel bir tattoo vardı. Bir tiple oradaydı. Kim olduğunu bilmiyorum. Uzaktan bir arkadaş olduğunu söyledi.”

Jengar, Marc ile olunca çok neşeli oluyor. Yan yanda hiç durmazlar. Biri burada dans eder, diğeri orada. Birbirlerini gözden kaybederler, sonra başka yerde buluşurlar. Eğer birisi yorgun olur ve eve giderse okaydir. Ama genellikle ikisi de çok uzun kalırlar. Bazen iki veya üç gün, Cuma’dan Pazartesi’ye kadar kalırlar. Eğer orada parti bitmişse, başka partiye giderek orada eğlenmeye devam ederler.

Marc’ın pazar günü saat 9:30′da bir arkadaşı ile bir görüşmesi vardı. Parti oldukça büyük ve insanlar ile dolup taşıyordu. Jengar ile Marc tesadüfen karşılaşırlar ve beraber bir sigara içerler. Marc arkadaşı ile buluştuktan sonra belki tekrar partiye geri gelecektir. Ama kesin bilmiyor. Belki de Trenle şehrine geri dönecek. Jengar : „Okay, Marc!” diyor, “Ben yine dans etmeye gidiyorum ve birkaç saat içerisinde buradayım. Eğer gelirsen görüşürüz.”

Belli bir süre sonra Jengar pistin üzerinde dans ederken gözlerine inanamaz. Jengar O’nu görüyor. „Bu olamaz!” diyor. Sonra: “Bu O’dur!” diyor. “Yüzde yüz!”

Sylvana geliyor. Sylvana Jengar’ın yanına oturuyor ve şuradan, buradan anlatırlar. Bu arada Sylvana birçok insan ile tanışmış. Jengar hepsiyle tanışır ve dans ederler ama Jengar’ın gözü hep O‘ndadır.

„Evet, O’dur!” der Jengar ama nasıl tanışacağını bilmiyor. Jengar çok utangaçtır. Herhangi bir kadınla hayatta kendiliginden konuşmaz. Hele onunla tanışmak istiyorsa hiç yapamaz. Her şey tesadüf olması lazım. Şimdi bir de çok heyecanlıdır. Ne yapacağını şaşırır ve yardım ararcasına Sylvana’nın nerede olduğuna bakar. Sylvana görünürler de yoktur. Jengar, Sylvana’nın oturduğu yere oturur ve onu yakından izliyor. “Evet! Bu O’dur! Başkası olamaz!” diyor. Jengar yer değiştirir. Karanlıkta bir yerde siyah bir müzik boxunun üzerine oturur, gözlerini ondan ayırmaz. O dans ediyor ve dans ediyor. Bu oldukça uzun sürüyor. Bir an Jengar onun ayakkablarını çıkarıp yalın ayak dans ettiğini görür. Yerler kırılan şişelerin camlarıyla doludur. Jengar, bir şimşek gibi ayağa kalkar ve onun yanına gider. “Hey! Yalınayak dans etmekle dikkatli olmalısın. Yerler camlarla dolu!” diyor. Artık buydu. O Jengar’ın gözlerinin içine bakar ve beraber sessizce müzik boxuna doğru yürürler.

„Bu öyle güzeldi ki” diyor Jengar, „sanki ben onun ile konuşmak için yerlere cam serptim. Düşünebiliyor musun? Yoksa onun ile hayatta konuşamazdım. Biz müzik boxuna  yanaşır yanaşmaz O hemen kocaman bir cigaralık sardı.”

Onun ismi Lene’ydi. Numaraları değiştiriyorlar. Sylvana’da geliyor. Üçü beraber dans ediyorlar. Bir süre sonra Lene ortalıkta kayboluyor. „Belki de işe gitti!” diyor Jengar ve dans etmeye devam ediyor. Lene, huzur evinde yaşlı bakımcısıdır.

Öğleden sonra saat 14:00′e doğru Jengar artık eve gitmek istiyor. Kapının önünde giymek için elbiselerini yanına alıyor. Tuvaletlerin önünde geçince Lene’yi iki kişi ile tuvaletten çıkarken görüyor. Lene, sapsarı kesilmiş. Jengar, Lene ile vedalaşmak istiyor. Jengar, Lene’nin yanına yaklaşıyor ve “Hey! Her şey okay mi?” diye sorar. Lene kısaca Jengar’ın gözlerinin içine bakar onu sıcakça kucaklar ve kulağına; “Bana bugün paydostan sonra Telefon et!” diye fısıldar. Jengar sanki bayılacak. O’nu gördüğüne bir türlü inanamıyor. “Böyle bir şey ancak hikayelerde olur” diyor kendi kendisine.

Lene, vardiyeli çalışıyordu ve o gün calışmaya gitti. Akşama doğru paydostan sonra Jengar, Lene’yi aradı. Başka bir kadın olsa hayatta böyle erken Telefon etmez. Ama Lene’ye Telefon etmekte herhangi bir problem görmüyordu. Jengar’ın Lene ile Telefon görüşmesi oldukça uzun sürdü. Çok eski arkadaşlarmış ve uzun süredir görüşmemişler gibi anlattılar.

Pazartesi saat 9:30′da Jengar, Lene’yi evinde aldıktan sonra beraber bir cafféye kahvaltı yapmaya gittiler. Kahvaltı saatlerce sürdü. Jengar, kendisine bir mixer satın almak istiyor ve Lene’ye kendisiyle S-Berg’e gitmek istedigini soruyor. „Tabii, Tabii neden olmasın?” diyor Lene. Dükkandaki satıcı kadın Lene’ye: „Senin çok güzel gözlerin vardır, bunu sana bir kadın olarak ben söylüyorum.” diyor. Jengar, Lene’nin sadece güzel yeşil gözlerini değil, her şeyini seviyor. Ama Jengar, Lene’ye hiç kompliman yapmaz. Jengar böyle bir şey sevmiyor. Kadınlara kompliman yapan erkekler kadından hep aynı şeyi istiyorlar diyor. O romantiği seviyor.

Jengar ve Lene dükkanda eşyalarını bırakıyorlar ve Caffé M’e gidiyorlar. Lene bugün calışmıyor ve bir cıgaralık diğerinin peşinde sarıyor, öyleki Caffé M bir köfteci dükkanına dönüyor. Garson: ”Siz bunu bir şartla yapabilirsiniz!” diyor. “Eğer ben de sizinle içe-bilirsem.” Jengar arada bir sigara içtiği olur, ama uyuşturucu hiç kullanmaz. Lene’ye de bir şey demez. Onun bileceği iştir. Bireyin özgürlüğüdür. Yaşa ve yaşat!

İkisi eşyalarını dükkandan aldıktan sonra Jengar’a giderler.

Aç değiller. Kahvaltıda yok denecek kadar az yediler. Sadece müzik dinliyorlar, dans ediyorlar, çay ve cigaralık içiyorlar, anlatıyorlar.

Jengar’ın iki odası, bir mutfak ve banyosu vardır. Bina eski mi eski. Odalar oldukça büyük. Odaların kocaman pencereleri var. Lene, eski binalara, eski olan her şeye bayılıyor. Ne kadar eskiyse o kadar iyi. Oturma odasındadırlar. Solda kitaplar için bir raf, rafın önünde iki eski koltuk ve bir masa vardır. Başkada oda da mobilya yoktur, bomboş atmosferi güzel çicekler ve resimler dordurmuştur.

Lene’ye arada bir Telefon, ya da SMS geliyor. Jengar’ı Tom-Tom denilen birisinin Telefon’undan başka bu durum rahatsız etmez.

Lene aniden: „Okay Tom-Tom! Saat 22:30′da kesin evdeyim. Bye, Bye Tom-Tom!” der ve Telefon’u kapatır ve “Bu Tom-Tom’du!” der. „O her şeyi biliyor ve gerekçeliyor. Bana komik sorular soruyor, öyleki ben ona hiç cevap veremiyorum. Evet … Evet … Tom-Tom! … Tom-Tom! …”

İkisi sohbet etmeye devam ediyorlar. Belli bir süre sonra Jengar Lene’yi öptüğünün farkına varır. Nasıl olduğunu bilmez. Lene kalkar Jengar’ın üstüne oturur ve iki vahşi hayvanın birbirine saldırdığı gibi öpüşürler. Lene gidene kadar ikisi arasındaki bu derin sevişme devam eder. Neden Lene şimdi gitmeliydi? Bir şey yanlış mıydı? Belki de böyle olmalıydı. Jengar, Lene’yi metroya götürür ve zaten çok yorgundur, ondan sonra yatmaya gider.

Jengar ertesi gün Lene’yi işten sonra ziyaret eder. Akşama doğrudur. Lene’nin evinde her yerde buhur cubuğu ve mumlar yanıyor. Güzel ve sıcak bir atmosfer vardır. Lene, kırmızı ve çok eski bir koltuğun üzerinde oturuyor. Koltuğun önünde eski bir masa. Jengar yavaşca Lene’nin yanına yaklaşır ve bir öpücük verir. Ondan yüzlercesi olur. Ayaktan başına kadar ve tekrar geriye …

Ertesi gün Lene’nin erkenden calışması lazım. Saat sabah 4:00′e kadar yatarlar. Jengar Lene’yi işe götürür ondan sonra eve gider.

Aksam Telefonlaşırlar. Dördüncü gündür. Telefon da her şey okaydir. Lene, Jengar’ın tekrar kendisini ziyaret etmesini istiyor, çünkü kendisi diğersi gün öğleden sonra calışacak. Bu durum Jengar için prob-lem değil. Jengar gelir gelmez Lene’nin evinde iki tiplen karşılaşır. Birinin ismi Karsten’dır. Diğerinin ismini anlamaz. Öğrenmek için tekrar sormaz. Lene, uzun ve kırmızı koltuğun ortasında oturuyor. Solun da Karsten, sağın da o tip oturuyor. Karsten sola kayar öyleki Jengar, Lene’nin yanına otursun. Jengar, Karsten’a teşekkür eder ve “Rahatını bozma!” der. Jengar Lene’ye bir öpücük verir ve sol tarafında yanına oturur. Komik bir his Jengar’ı yakalar ve bırakmaz. Sağda oturan tip onu oldukça rahatsız etmektedir. Jengar ona biraz dikkatlice ve yakından bakar. „Seytan’ın kendisiydi” diyor. „Uzun kullaklarını görmemek mümkün değildi.”

Dördü çesitli şeyler üzerine konuştular. Karsten’ın görüşlerini Jengar pek iyi anlıyor. Lene susuyor. Üç erkek tartışıyorlar. Şeytan hasas konuya girmeden konuşuyor. Jengar, Lene’nin bakışlarından dolayı kendisine güvenip fazla tartışmaya girmiyor. Lene, akarbantta çalışır gibi bir cigaralık diğerinin pesinde sarıyor. Cigaralığı en cok Şeytan içiyor. Karsten’ın önün de büyük bir boş Whisky şişesi duruyor. Tartışma kızışıyor. Jengar ve Karsten her noktada anlaşıyorlar. Şeytan her şeyi tersyüz ediyor. Lene’den başka kimse onu anlamıyor. Lene artık Jengar’a bakmıyor ve uyusturucunun acayıp etkisinde. Jengar, Lene’yi anla-mıyor ve kendisini geri çekiyor.

Karsten: „Gördügümüz ve tuttugumuz her şey objek-tiftir. O şeyleri algılamak ise subjektiftir. Masa örneğin bir objektir. Masa’yı görme, algılama ve yorumlama biçimi ise subjektiftir. Objekt olan her şeyi anlayabiliriz. Subjekt altıncı his gibi bir şeydir, onu anlamak mümkün değildir, tipki sevgi veya yaşamdan sonra ölüm gibi.”

Şeytan ama hiçbir şey yok diyor. Ne subjekt vardır ne de objekt. “Ben burada Masa diye bir şey görmü-yorum” diyor ve boktan şeyler konuşuyor. Karsten, Jengar’a bakar, cok kızmıştır. Jengar bu ukala ile ilgilenmek istemez. Karsten önündeki boş Whisky şişesini alır  ve  Seytan’a göstererek bak buraya der: „Bu bir objektir.” Şeytan ben bir şey görmüyorum „Ne objekti?” der. Karsten şişenin arkasını masanın köşesine vurup kırdıktan sonra gerisini Seytan’nın yüzüne şiddetle indirir. „İşte bu hisettiklerin subjektir! Anladın mı şimdi?” Seytan inanılmaz derecede bağırıyor. Lene hemen bayılıyor. Jengar keyf yapıyor. Hiçbir şey umrunda değil. Oturduğu yerde oturuyor. Şeytan’da bas bas bağırıyor, öyleki kimse duymak istemiyor. Karsten kalkar Seytan’ın uzun saçlarından tutar sesi kesilene kadar birkaç kez beyaz duvara vurur ve Şeytan bir oyuncak bebek gibi kanlar içinde duvardan yere yıkılır.

„Eh!” diyor Jengar, „Karsten ondan sonra yanıma oturdu ve biz gülmekten bayıldık. Şeytan gerçekten bir aptaldı. Ben Karsten’a onun Şeytan olduğunu söylediğimde Karsten bana inanmadı. Ama şimdi önemli de değildi.”

Jengar ayağa kalkar ve birkaç tane mavi torba getirir. Seytanı mavi torbalarla sardıktan sonra büyük çöp kutusuna atarlar.

Karsten gidince gece yarısıydı. Jengar zor belayla Lene’yi uyandırır. Lene biraz kendisine gelir ve “Benim Tanrım nerede?” diye bağırır. Jengar anlamıyor. Lene: „Tom-Tom nerede? Siz Tom-Tom’u öldürdünüz!” der. Jengar: Tom-Tom kim? Burada Tom-Tom diye birisi yoktu. Sen cok içtin ve rüya görüyorsun. Gel yat! Lene cep Telefonunu alır ve Tom-Tom’a Telefon eder. Bir ses ‘Tom-Tom’ der ve Lene ile birkaç laf ederler. Jengar, Karsten’ın sesini tanımıştır. Karsten Tom-Tom’un cep Telefonunu beraber almıştı. Lene çok içmiş ve cok yorgun olduğundan bir şey söylemeden yatağa gider.

Lene öğleden sonra calışıyor. Saat 10:00‘da uyanırlar. Her şey okaymiş gibi davranırlar, ama hiçbir sey okay değil. Bunu biliyorlar. İkisi de sessiz. Kimse kendisine güvenip bir şey söylemiyor. Lene, her zamankisi gibi ilkin bir cıgaralık sarıyor. O içerken birbirlerine bakarlar ama kimse bir şey söylemez. Saat 14:30′da Lene’nin işte olması lazım. Jengar, Lene’yi işe götürür. Lene’nin biraz zamanı vardır. Aniden her şey okay gibidir. Jengar buna rağmen huzursuzdur ve içi rahat değildir. „Okay!” der Jengar, Lene’ye. „Bana kalsa seni her saniye aramak isterim. Ama senin sinirlerini bozmak istemem. Belki de en iyisi, ben seni biraz rahat bırakayım. Adadan geri dönersen beni istedigin zaman arayabilirsin.” Lene’nin yüzü değişir ve „Neden?” der. „İstediğin zaman beni ara! Sevinirim!” Jengar bir şey söyledigine pişman olur. Kalpten vedalaşırlar, O içeri gider, Jengar’da tramvayla evine döner. Jengar Lene’nin hafta sonu neden adaya gitmek istedigini anlamaz. Kuzey’de olan bir adada Lene’nin ailesi oturuyordu. Lene adaya sonrada gidebilirdi. Jengar „okay!” diyor. “Belki böyle olması gerekiyor.”

Akşama doğru sanki kötü bir şey olmuş gibi bir his Jengar’ı kaplar ve bırakmaz. Lene’yi aramak gelir içinden. Oysa o Lene’yi rahat bırakmak istiyordu. Lene zor bir hafta geçirmişti. Ama yapamadı. Aksam saat 8:00 sularındaydı. Her şeyin okay olup olmadığını öğrenmeliydi. Jengar birkaç kez Lene’ye Telefon etti. Kimse Telefon’a gitmiyor. Lene’nin Telelesekreteri vardır, ona konuştu, ama boşuna. Lene Telesekreterini hiç dinlemez. Jengar, Lene’yi gece yarısına kadar peş peşe arayıp durur. Kimse cevap vermez. Belki de yatıyor, ya da cep Telefonunu evde unuttu diye ümid eder.

Jengar, bütün gece yatmaz. Yüzde yüz bir şeyin olduğunu düşünür. Ama ne? Büyük odada deli gibi dolaşıp durur. Diğersi gün saat 14:00‘te bir daha Telefon eder. Bir tip Telefonda. “Lene?” diyor. “Tanımıyorum. Siz yanlış baglanmışsınız” der ve kapa-tır.
Jengar Telefondaki göstergeye bakar, numara doğru. Bir daha aynı numarayı dikkatlice çevirir. Yine aynı tip. Jengar; “Bırak bu oyunu” der. „Bana lütfen Lene’yi ver! Benim Lene ile konuşmam lazım!” Jengar tipin sesini tanımıştı. O tip Şeytan’ın kendisiydi. Şeytan sesini değiştirmişti. Şeytan: “Burada Lene yok, ama istersen benim kız arkadaşım Maria ile konuşabilirsin. “Okay!” der Jengar. „Ver bana o zaman onu.” Bir kadın sesi: “Alooo” der.
“Hi Lene! Ben Jengar!”
„Evet, Jengar! Ne oluyor?”
„Ne! Ne oluyor? Nasılsın?”

Lene Telefonu kapatır. Jengar hiçbir şeyden anlamadı. Bu kesin bir oyundur dedi. Lene’de sesini değiştirmişti. Belki de uyuşturucudandı. Kadın kimdiyse zor konuşu-yordu ama Lene’ydi. Jengar sesi tanımıştı.

Ne yapmalı?

Martin Jengar’ı ziyarete gelmiş ve mutfakta oturuyor. Martin’in cep Telefonu yanındadır. Jengar aynı numarayı çevirir ve Martin’i konuşturur. Yine Seytan Telefon’da. Martin Lene ile görüşmek istediğini söyler ve Telefon’u Jengara verir. Lene Telefon’da. Sesini değiştirmemiş ama uyusturucunun etkisinden  konuşacak hali yok.

„Lene?” diyor Jengar. „Ne oluyor?”
„Ne olsun Jengar. Senin bana saygın yok!»
„Bu da ne demek oluyur şimdi?”
„Ben sana demedim mi ben geri gelirsem seni arıyacağım? Ben kuzeyde adadayım anlıyor musun beni? Bir de beni neden dün o kadar çok aradın? Sen bana beni aramıyacağını söylemedin mi?
Jengar;”Ne var yani, durumunu öğrenmek istedim!” dedi ve Lene çoktan kapatmıştı.

Jengar ne yapacağını şasırdı. Bu bir son muydu, yoksa neydi? Ama bu olamaz. Çünkü bu O’ydu. Evet. Bu O’ydu ve başka kimse değildi. Jengar yanılmış olamaz-dı.

Jengar, yoğunca meditasyon yapıyor ve Jengar’da başka bir insanı algılama onunla duyu üzeri ilişkiye geçme yeteneği vardır.

Tam iki sene önce, Lene’yle şimdi buluştuğu günün aynısıydı. Jenagar, gece yarısı meditasyon ile trans haline girer. Her şey birden olur. Jengar büyük odadaki bütün eşyaları toplar ve küçük odaya doldurur. Kocaman odanın bom-boş ve kendisinin de çırılçıplak olması lazım. Sadece iki mum gerekli. Sarı ışık veren biri mavi, diğeri ise kırmızı. Jengar bir Buda gibi odanın ortasına oturur ve doğuya bakarak meditasyon yapar. Trans halinde dünyanın her tarafında büyük aşkını arıyor. Bir süre sonra bulur O’nu. O aynı şehirde bir Goa-Trans partisinde dans ediyor. Uzun süre O’nu gözledikten ve kendinden emin olduktan sonra O’nunla ilişkiye geçer. O Jengar’ı hemen görmek ister. Jengar O’na yolu tarif eder ve evinde bekler.

Jengar, beşinci katta oturuyor. Kendisin de sanki bütün binada yalnız oturuyormuş gibi bir his vardır. Dış kapı aksam saat 22:00′den sonra kapanıyor. Jengar çırılçıplak asağı iner ve dış kapıyı açık bırakır. Caddeye çıkar, bir sağa, bir sola bakar, kimse görünürlerde yok. Hava çok soğuk. Jengar, yukarıya çıkar, evin kapısınıda tam açar ve meditasyona gecerek bekler. Mumların biri sağında, diğeri solunda yanıyor. Jengar, metrodan onun ayak seslerini duyuyor. Üç dakika sonra o karşı-sındadır. O’da çırılçıplak soyunuyor ve Jengar’ın tam karşısına oturuyor. Jengar başını yavaşca kaldırıyor. Evet, O’dur. Jengar inanmak istemez, ama O’dur. O’nun çok güzel yepyeşil gözleri vardır. Saatler geçiyor. Kimse bir şey yapmıyor. Sadece güzelce birbirlerine bakıyorlar.

Saat sabah 9:00 da Lene purpur ve hafiften nemli dudaklarını Jenagar’ın  kurumuş dudaklarına dokun-durur. Hiç unutulmayacak uzun ve sonsuz bir öpüşme. Lene ayağa kalkıyor, giyiniyor ve hiçbir şey söyleme-den gidiyor. Jengar Komşuları tarafından uyarılıncaya kadar baygın yere düşüyor.

„Bu Lene’ydi” diyor Jengar. „Bu Lene’ydi. Kendimden çok eminim.”

Ne söyleyecegimi bilmiyorum. Ben hokus-pokusa inan-mıyorum ama Lene kim? Jengar’a neden tüm bunları yapıyor? En azından ona Telefon edebilir ve neyin ne oldugunu söyleyebilir.

„Buraya bak!” diyor bana Jengar, küçük bir kağıt parcası göstererek. „İşte elyazısı ve numarası. Neden bir şey bulayım ki? Cuma’ya kadar beraberdik. Kendim de yüzde yüz eminim. Şeytan bizim beraber olmamızı istemiyor. Ne yapacağımı bilmiyorum” diyor.

“Seytan mı?”
„Evet, Tom-Tom!”
„Tom-Tom ölmedi mi?”
„Anlaşılan ölmemiş. Biz onu büyük çöp kutusuna attık. Belki de sonradan birisi onu oradan çıkardı, belki de kendisi çıktı, bilmiyorum.”
„Ne biçim bir tipti?”
„Küçük kızları kandıran bir çok bilmiş.”
„Küçük kızları mı?”
„Evet, Lene daha yirmi yaşında.”
„Yirmiyi küçük mü buluyorsun?”
“Boktan şeyler ve güzelce konuşan bir tarikat domuzu için yirmi daha çok küçük. Genç ve güzel bir çiçeğin sessizce ve özgürce tabiatta büyümesini engelleyen, manipüle eden, misyonerlik yapan, geri zekâlı bu alçaklardan iğreniyorum.”

Ne diyebilirim ki? Ben ne Lene’yi ne de Tom-Tom’u tanıyorum. Jengar ne yapacağını bilmiyor. Tom-Tom Lene için Tanrı gibi bir şeymiş. Jengar bir insanın diğer bir insanı böyle baştan çıkaracağına bir türlü aklı ermiyor. “Hepimiz de insanız. Bir insanın bir insana tapması, onu yüceltmesi de olur mu hiç?” diyor.

„Söyler misin Jengar! Lene nerede oturuyor?”
„P-Berg’de. Naugader Caddesi 9. Neden?”
„Oraya bir gitsek? Ne dersin?”
„Ah! Bugün oradaydım. Evde, ama kapıyı açmıyor.”
„Telefona da mı gitmiyor?”
„Hayır!”
„O zaman unutuyor muyuz O’nu?”
„Hayır! Hayatta.”

Jengar’ı böyle hiç tanımam. Ona göre bir ilişki de eğer birisi gidiyorsa, gitsin, çünkü sevgi ancak iki kişiyle olur. Eğer biri sevmiyorsa diğerinin bunu kabul etmesi gerekiyor. Sevgi için savaşmanın hiçbir anlamı yoktur. Sevgide kazanan veya kaybeden yoktur. Insan ya sever ya da sevmez. Lene ama kendisini çok sevdigini söylemiş ve kendisine deli gibi aşıkmış. Lene, Jengar ölü yatağında olsa dahi onun için her şeyini vereceğini söylemiş. Eğer gerekiyorsa kalbini dahi vermeye hazırım demiş.

Martin ama Lene’nin Jengar’ı sevmedigini söylüyor. Jengar boşuna ümid ediyor. Lene kendisinden yaşlıları sevmesine rağmen Jengar 33 yasıyla onun için yaşlıdır. Onun için Jengar’ın Lene’yi hiç rahatsız etmemesi gerekiyor. Jengar, Lene’yi oldugu gibi unutsun gitsin. Lene’nin yaptıklarının nedeni vardır.

Jengar olgun yaşta olmasına rağmen kendisini koru-madı. Martin, Jengar’ın Lene’yi hamile etmek istedigini düşünüyor. Jengar’ın herhangi bir hastalığa yakalanacağı umrunda bile değildi. Lene, Jengar’ın rüyasındaki kadındı ve Jengar her şey yapmaya hazırdı. Ama Lene daha cok gençti. Martin, Jengar’ın davranışını aptalca görüyor ve “Bahse girerim ki Lene şimdi başkasının kucağındadır” diyor.

Saatlerce Jengar ile aynı bankta oturuyoruz. Ben Jengar’ı bu haliyle yalnız bırakamam. Jengar yeis içindedir. Sigara üzerine sigara yakıyor. „Uyuşturu bağımlıların hayatında bir şey muhakkak yanlış olmuştur” diyor. „Kesin bir problemleri vardır. Onun için onlar uyuşturucunun, içkinin, sigaranın tadını çıkaramıyorlar. Deli gibi tüketiyorlar ve onlar bağımlılıklarının kölesidirler.”

„Öyle mi?” diyorum.

„Bana neden bunu yaptı? Eğer kendimden emin olmasaydım onu kendime yanaştırmazdım. Benden ne istiyordu? Sadece birkaç defa yatmak mı? Bir insanı sevmek demek, onunla yaşlanmayı kabul etmek demektir. Sexi her yerde, her zaman yapabilirsin. Ben istersem oruspuyada giderim. Ama gerçek sevgi?”

Jengar, Telefon etmek ve SMS göndermekten başka bir şey yapamıyor. Onun kapısının önünde durmak, işyerine gitmek, boşuna acı çekmek istemiyor. „Benim de gururum var!” diyor. Cumartesi‘den beri onlarca SMS gönderdi, üc mektup yazdı ve her Telefon ettiğinde Şeytan konuşuyor. Daha da ne yapmalı? “Bu ne biçim bir davranış? Susmak. Yaptığı tek şey susmak. İgreniyorum bu tür bir durumda susanlardan. Niye yapıyor bunu? Ben ona dünyayı, evreni vermek ister-ken o benim yüzüme Telefon’u kapatıyor. Bundan başka onur kırıcı bir şey olabilir mi? Ve bunada sevgi mi diyeceğiz?”

Jengar, bu son haftada Lene’ye her şeyini vermeye hazırdı. Lene onun rüyasındaki kadındı.

Jengar, ciddi bir sekilde Lene için endişeleniyor. Lene cok genç, güzel, zekâlı ve becerikli bir kız. Ya şimdi? Seytan’ın elindeydi. Bu canavara karşı insan ne yapabilirdi ki? Jengar bazen Lene’den nefret ediyor. Sevgiyle nefretin yan yana olduğu bir duygu ile yaşamak basit değildi. Diğer yandan korkuyordu. „O ya bir tarikatın eline geçecek ya da sokağa düşecek” diyordu. Aslında Lene, Jengar’ın hiç umrunda olmaması lazımdı. Ama Jengar onu çok sevdiğinden olsa gerek ki, bir türlü onu unutamıyordu. Lene onun için bir kız kardeşi gibiydi. Bir istisna olarak onunla beraber yatmıştı.

Kendisini biraz teselli etmek istedim. O hemen; ”Evet! Evet! Onun yaşamıdır, gençtir, istedigini yapsın. Hayır arkadaş! Lene değil! Lene, Tom-Tom’u Tanrı olarak görüyor, kendisinin de Tanrı olduğuna inanıyor, Tanrı’nın herkes ve her yerde oldugunu düşünüyor, inanılmaz derecede uyusturucu tüketiyor, önüne gelen ile korumasız yatıyor. Ama Lütfen! İş yerinde ona göz yumuyorlar, çıkışı verildi verilecek. Aslında onun hayatı tamamiyle boktan! Anlıyor musun beni? Sokakta olan bütün Junkielerin hepsi belki onun gibiydi. Uyuşturucuyu cool ve şehvetliymiş gibi görenlerden nefret ediyorum arkadaş. Bunların hepsi aptal be kardeşim!”

Jengar kızdı mı kıyamet kopuyor. Martin, Jengar’ın Tom-Tom’u kıskandığını söylüyor, çünkü Lene belki Tom-Tom ile beraberdir. Lene’nin ne olacağı Jengar’ın umrunda olmaması lazım. Aslında Jengar ile Lene arasında hiçbir şey olmadı diyor: “One Night Stand.”

Jengar’da bazen öyle düşünüyor. “Kıskançlık mı acaba, yoksa sevdigimden mi? Lene kimdi? Öyle hiç yoktan geliyor, yasamımı alt üst ediyor ve sessizce çekip gidiyor. Olacak iş mi? Bana bir kere Telefon etsin, desin ki, Jengar seni sevmiyorum, sen kokuyorsun, sen aptalsın, sen yaşlı ve çirkinsin, ne bileyim? Herhangi bir şey söylesin. Öyleki ben nerede olduğumu bileyim. O Cumartesi‘den bugüne kadar bir laf söylemedi. Belki de onu anlamalıyım. Peki beni çok sevdigini niye söylüyor? Ölü yatağında olsan sana kalbimi veririm diyor. Ne istiyor bu kadın benden? Biliyor musun? Ben onun ölümünü istiyorum. Gebersin gitsin. Bütün kalbimle istiyorum: Ya AIDS’ten ya da uyuşturucudan ölsün. O beni ilgilendirmiyor artık. Daha ne söyleye-yim? Kimse bana bugüne kadar böylesi bir acı vermedi. Hiç kimse!”

Vedalaşıyoruz.

Jengar’ı anlamak basit değil. 33 yaş ile insan bir şeyler yaşamıştır. Jengar’da.

İki gün sonra Jengar bana Telefon ediyor ve X-Berg’deki Oberbaum köprüsün de bulusabilecek miyiz diye soruyor.

„Okay!” diyorum, „Ne zaman?”
„Hemen şimdi..”

Köprüye geldigimde Jengar yalnız ve üzgündü. Aslında orada Lene ile görüşmek istemiş, fakat Lene gelmemiş. Randevuyu Şeytan yapmış. Ne diyecegimi bilmiyordum. Köprünün tam ortasındaydık, Jengar basladı küçük bir çocuk gibi ağlamaya. Hem de nasıl?

„Anlayamıyorum” diyor. „Neden kalbim bu kadar ağrıyor. Ben ona bir şey yapmadım. O bana neden bunu yapıyor?”

Ben Jengar’ın yanında durdum ama ne yapacağımı bilmiyordum. Bir süre sora o ağlarken ben de külahını tuttum, başını okşadım. Hava soğuktu. „Gel Jengar gidelim, bunun artık hiç bir anlamı yok!” dedim.

„Sen git, ben peşinde gelirim!” dedi.

„Okay!” dedim. Döner dönmez Jengar’ın nasıl korku-lukların üstüne cıktığını gördüm. „Jengar! Jengar!” diye avazım çıktıkça bağırdım ama geç kaldım. Sadece arkasından bakmak kaldı bana.

Köprünün altında tesadüfen bir tekne duruyordu. Oradakiler Jengar’ı hemen kurtardılar.

Hastanede doktorlar bana Jengar’in cok dinlenmeye ihtiyacı vardır dediler. En azından iki ay orada kalması lazım. Jengar hasta ve gerçek ile rüyayı birbirinden ayırt edemiyor. Gerçek? Rüya? Simdi Jengar’ı biraz anlıyorum. Jengar sıkca söylerdi: „Bir Rüya? Nedir bu: Bir Rüya? Yaşam da bir Rüya değil mi?

Berlin, 14. Ekim 2004

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s